The Mac are back!

Gisteravond was het dan zover: het concert van Fleetwood Mac in de enorme Acer Arena in Sydney. Ik was des namiddags naar Lisa gegaan, gelunched en toen in Gladesville na wat tevergeefs de hand in de lucht gestoken te hebben dan eindelijk een taxi weten te snaaien. We hadden zo'n vijf en veertig minuten om naar het stadion in Homebush te gaan. Dit is waar in 2000 de Olympische Spelen werden gehouden. Het is een gigantisch complex van diverse stadions (stadia?) en allerlei sport- en evenementenfaciliteiten. Snel even wat gegeten met een heerlijke koude Carlton Cold en toen de trappen op naar onze plaatsen. In het voorprogramma werden we onthaald op de aanstekelijke rock van The Verses. Zangeres met een uitstekende, sterke stem en snelle, opwekkende muziek.

Maar na een uur was het grote moment daar; de levende legenden van Fleetwood Mac betraden het podium. Stevie Nicks zag er nog steeds fantastisch uit en na wat opwarmen bleek haar bezwerende stem nog even toverachtig als altijd. De fantastische drummer Mick Fleetwood was een genot om aan het werk te zien. Maar ik was zeer onder de indruk van de muzikaliteit van de voorman, Lindsey Buckingham. Wat een geweldige gitarist en wat een showman.

De band speelde de meeste grote hits en het was een ongelofelijk fantastische avond. Lisa en ik genoten met volle teugen. Na afloop bleek dat Alana Lisa een aantal allengs dringender tekstberichten had gestuurd. Wat bleek? Er was 'a great big bug' met de was van het balkon de flat binnengekomen. Alana houdt niet van insekten. Ze zei dat de 'great big bug' op het wasrek zat en zodoende kon ze ook niet bij de bug spray. Ze had de deur dichtgetrokken en was in haar kamer gevlucht, wachtend tot wij eindelijk zouden terugkomen. Lisa belde haar en zei: "Don't worry, Alana, Rich will kill the bug when we get home." Zo gezegd, zo gedaan.

Maar eerst moesten we nog thuis zien te komen. Vijftienduizend mensen verlieten het stadion, des avonds laat, en ik telde zegge en schrijve drie taxis die nota bene geboekt waren en dus geen klanten accepteerden. Ik vroeg een gemoedelijke chauffeur waar ik een taxi kon krijgen en hij zei: "You never know your luck, mate. I've got a booking but they aren't here. If they don't show up in five minutes, I'll take you and your lady." En zo reden we even later in de taxi langs rijen mensen die naarstig ontbrekende taxi's zochten.

Alana bleek heel blij te zijn om ons te zien. Ik moet zeggen dat het een behoorlijk uit de kluiten gewassen sprinkhaan was die daar brutaal op het wasgoed rond zat te koekeloeren. De beide dames moesten gerustgesteld, dat stond buiten kijf. Ik pakte de bug spray en gaf de groene doerak een fikse dosis. Dat vond ie niet leuk en hij (of zij) maakte vreemde bokkensprongen. Na nog een paar stoten gif wist ik hem onder mijn forse rechterschoen plat te stampen. Hij (of zij) was nu een ex-sprinkhaan en Alana kon rustig gaan slapen.

Een dag uit het leven van Richard, Lisa en Alana in beautiful Sydney.

Il Bolognese

Leuk weekend achter de rug. Op zaterdag was het prachtig weer en Lisa en liepen door de zwoele avondlucht alsmede de stille, ruime straten van Hunters Hill naar het lokale Italiaanse restaurant Il Bolognese. Een leuke tent met een typisch Italiaanse, dus levendige en enthousiaste sfeer. Het diner was fantastisch en we genoten ervan. We hadden zelf wijn meegenomen. Dat lijkt mischien vreemd voor Ollanders maar is hier heel gewoon. Het is interessant hoe de diverse bevolkingsgroepen en emigranten het leven hier in Australie hebben beinvloed.

In meer recente jaren is de Aziatische invloed zeer merkbaar nu de opeenvolgende regeringen doorhebben dat onze boterham in China wordt gesmeerd. Maar ook bijvoorbeeld de Italianen hebben de cultuur veranderd. Ik ben, buiten Italie, nog nooit ergens geweest waar men zo van koffie houdt als hier in Sydney. Overal zijn fabelachtig goede cafes met voortreffelijke koffie en lekkernijen. Ook zijn er heel veel Italiaanse deli's waar je allerlei heerlijks kunt kopen.

Op zondag zijn we naar Gladesville geweest (een wijk waar we wellicht op termijn willen gaan wonen) om voor de lunch Sushi te eten. Heerlijk en gezond maar oppassen met de Wasabi!

Visjes

Foto verscheen onlangs in de Britse Daily Telegraph over het verhaal dat mensen aan de kust bij Brisbane werden gewaarschuwd omdat er een enorme Grote Witte Mensenhaai voor de kust aan het rondzwemmen was. Deze foto is tamelijk ongelofelijk omdat het een Great White betreft die zelf al drie of vier meter lang was en die te grazen was genomen door een andere Great White die geschat wordt op zes meter lengte. Kijk eens naar de hap die uit deze op zichzelf al enorme haai werd genomen. De haai dit dat heeft gedaan moet wel enorm groot geweest zijn. Forget about Spielberg's Jaws, down here it's real.

Wie gaat er mee zwemmen? Nou?

Terrigal here we come!

Onze vakantiebestemming in januari: Terrigal aan de Central Coast. Naar het schijnt is onze suite vijf minuten van het strand. Ik heb besloten een auto te huren en de lekker rustig per auto de tocht af te leggen. Het is niet ver weg, een uur of anderhalf rijden van Sydney dus no worries..

Bar Association

Het wapen van de New South Wales Bar Association, waar ik momenteel werk. Het is het instituut voor de advocatuur van New South Wales. Het motto is:

The New South Wales Bar Association
Servants of all, yet of none

Melbourne Cup Day

Vandaag alweer Melbourne Cup day, the race that stops a nation. Dit jaar echter was ik aan het werk. In de morgen was het een drukte van jewelste bij de receptionistes die geld inzamelden. Je kon dan een weddenschap plaatsen op een of meer paarden door een naam uit een zak te trekken.

Mijn paard bleek Allez Wonder te zijn maar hoewel het brave beest wel degelijk vier benen had viel hij/zij noch ik in de prijzen. Lisa en Alana wonnen op hun respectievelijke werkomgevingen wel wat mooi was.

Het is werkelijk ongelofelijk hoe groot deze befaamde paardenren is. Het hele land stopt ervoor, mensen nemen vrij, in Victoria en Canberra is het een officiele vrije dag, winkels sluiten voor een paar uur in de aanloop tot het moment en om drie uur, wanneer de race begint, zie je geen kip op straat.

Mijn collega's en ik togen naar de Common Room waar het personeel van de Bar Association op een groot televisiescherm de race bekeek. Er was volop te eten, champagne en bier en nog meer. Binnen een paar minuten was het allemaal voorbij en had Shocking, een paard bereden door een Sydney jockey, de eerste plaats gewonnen. Prachtig.

One year in Australia

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik in Australie aankwam. Het was een mooie, zonnige dag en Sydney en Balmain zagen er prachtig uit. Er is een hoop gebeurd in het afgelopen jaar. Ik heb de liefde weer gevonden en ook werk, een goed appartement om te wonen en kennis gemaakt met nieuwe vrienden en oude vrienden weer ontdekt.

Er is iets van het ontspannen Australische lifestyle op me overgeslagen. Ik geniet meer van het leven en maak me over de meeste dingen geen zorgen. 'She'll be right', zoals wij Aussies zeggen.

Een jaar in Sydney. Op naar de toekomst!